Astrid Lindgren

Vandaag is een mooie dag om weer eens iets op mijn blog te plaatsen. Bovendien kwam er ook bericht uit Holland dat het toch wel wat stil is op het blogfront :) Vandaag is het precies honderd jaar geleden dat Astrid Lindgren geboren werd. In 2002 is zij overleden op 94 jarige leeftijd. Wij kennen haar natuurlijk allemaal als de schrijfster van Pippi Langkous, de vrijgevochten "anarchistische" zeemansdochter die allerlei avonturen beleefd. Astrid Lindgren was echter niet alleen schrijfster van vele kinderboeken, doch ook een enorm invloedrijk persoon in de Zweedse samenleving. Hoewel ze heel bescheiden was heeft ze vele politisch enorme veranderingen teweeggebracht, met name in de jaren '70 en '80. In 1976 schreef ze bij voorbeeld het sprookje over Pomperipossa i Monismania (Pomperipossa in de wereld van het geld) dat in Expressen werd gepubliceerd. Sprookjesfiguur Pomperipossa is gebaseerd op Astrid Lindgren's eigen situatie en is geladen met een kritische boodschap tegen het Zweedse belastingsysteem. In die tijd was het zo dat eigen ondernemers zowel inkomstenbelasting als werkgeverslasten moesten betalen waardoor zij 102% (!) van haar inkomen aan belasting betaalde. Mede door dit sprookje is de regering Palme ten onder gegaan en is het belastingstelsel drastisch gewijzigd. Ook vocht ze enorm voor de rechten van het kind, bescherming van vluchtelingen en dierenrechten.

Foto Wikipedia

Leuk detail is dat Astrid Lindgren een dubbel eredoctoraat heeft aan de universiteit van Linköping, een aan de filosofische faculteit en een aan de medische faculteit. Bij laatstgenoemde heeft zij dit ontvangen voor het verspreiden van blijheid onder kinderen, alsmede voor de invloed die haar boeken hadden op het psychisch welzijn van kinderen (bron).

Tijd om Pippi te lezen dus.

Rust

Tja, de blog die heeft een tijd weer geen aandacht gekregen. Het waren hectische, verdrietige en bijzondere weken. Ruim drie weken geleden kwam ik met de bus terug uit Nederland en heb ik hier anderhalve week keihard gewerkt. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Middenin die drukke tijd kwam dan 7 oktober het bericht dat opa opnieuw in het ziekenhuis lag. Concentreren op het werk was dan ook moeilijk. Woensdag 10 oktober heb ik al het werk kunnen afronden en een dag later kwamen Cecilia en ik samen aan in Nederland. Het ging toen al heel slecht met opa, maar ondanks dat kon er nog gelachen worden en was hij trots op het feit dat Cecilia al Nederlands met hem sprak. Zoals jullie allemaal weten hebben wij hem afgelopen donderdag, een week later, op begraafplaats Wenum begraven. Wat was het fijn om bij de familie te zijn en zoveel steun te ontvangen van iedereen. De kerkdienst zal ik nooit vergeten.

Vreemd is het dan om weer 'gewoon' verder te gaan. Zaterdag ben ik teruggevlogen naar Zweden en heb ik een ontspannen weekend gehad. Zondag de deuren en ramen opengegooid en heerlijk de keet schoongemaakt. 's Avonds moest ik weer spinning geven, dit keer met een bijna volle zaal met ruim 30 mensen! Gisteren en vandaag heb ik weer lekker kunnen werken, zoekend naar een prettig ritme. Gisteravond zelfs ook al weer gedanst: 2e cursus Bugg. Het assortiment draaien en elementen wordt steeds groter en, dus, het dansen leuker.

Als ik nu schuin naar achteren kijk zie ik daar een stralende opa, met op zijn schoot een ongelofelijk blij en dik jongetje van een maand of 6. Stiekem wist dat jongetje denk ik al wat voor een vreselijk goeie tijden hij met zijn opa zou hebben. Dat dat nog meer dan 25 jaar zou zijn had hij toen niet durven dromen. Langzaam komt ook nu weer een lach op zijn gezicht, denkend aan al die tijden. Tranen zijn er geweest en tranen zullen er zijn, zacht neerrollend over een lachend gezicht.

Een van die momenten was de vakantie Noorwegen, 1998, waar ik ook kort over sprak in de kerkdienst. Oma overleed dat voorjaar en dus ging opa met ons mee op vakantie. We hadden een verlengde Volkswagen Transporter gehuurd waar we met 6 mensen in konden zitten en, jawel, waar opa en ik in konden overnachten. Eenmaal op een camping aangekomen werd dan de bagage uitgeladen en werd onze 'hut' ingericht. Twee bedjes naast elkaar, Jelmer links en opa rechts, tussen de twee wielkassen in, het pastte precies. Die wielkassen dienden als nachtkastjes, tenminste, als het aan opa lag. Een macht aan toebehoren werd uitgestald op dit kastje: een klokje, thermometer, pillen en natuurlijk een rolletje King. Omdat het 's nachts nogal licht kon zijn in die bus hadden we samen een setje 'gordijntjes' gemaakt door een touwtje voor de raampjes te spannen en daar onze handdoeken over te gooien. Zo lagen we daar drie weken naast elkaar, en aan het geluid te horen heeft opa altijd heel goed geslapen. Ik kan me daarentegen het gesnurk nog maar al te goed herinneren, daar kon ik zo gauw helaas niet aan wennen. Met een beetje mazzel was opa ook niet al te moe en dan kwamen dus de verhalen waar ik het over had. Prachtig was dat hoe hij het vertelde, hoewel het soms toch ook erg trieste verhalen waren. Vooral verhalen over WOII en Indië hebben toch wel indruk op mij gemaakt. Er was een aantal nachten dat er geen verhalen waren en we het liefst zo snel mogelijk in slaap vielen. Dat was in Noorwegen, met allesbehalve zomerse temperaturen. Ik kan me nog goed herinneren dat het in de bus 4 graden was op opa's nachtkastje. Met winterjas aan en sjaal om, en een aantal kruiken in bed had opa gelukkig toch nog wat kunnen slapen, maar prettig was het niet.

Dit is slechts een van de mooie herinneringen die ik heb. Gelukkig raken de verhalen van en over opa nooit op...

Plots naar Nederland

Het wekelijks updaten van de site was ook de afgelopen tijd nog een doel van me. Doch niet alleen door de drukte van hier (werk, studie en veel leuke dingen), maar vooral door gebeurtenissen back home heb ik de site gelaten voor wat die is. Velen van jullie weten wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen paar dagen. Een verdrietig sterfgeval aan mijn moeders kant van de familie, en tegelijkertijd een zeer kritische situatie voor mijn opa die in het ziekenhuis ligt, aan vaders kant van de familie. Het voelt dan heel vreemd om op een dergelijke afstand overal vandaan te zijn, alleen telefoon is dan niet genoeg. Nu ik hier studie en werk goed op de rit heb heb ik besloten om even naar Nederland te gaan, al is het maar om bij de familie te zijn en hopelijk mijn opa nog te zien. Ik vertek vrijdag (21/9) met de bus en kom zaterdagmorgen aan in Nederland. Deze optie was vele malen goedkoper dan vliegen en lijkt me eigenlijk ook wel eens leuk. Ik blijf waarschijnlijk tot volgende week vrijdag, een beetje afhankelijk van hoe alles gaat.

Voor al mijn familie van hieruit sterkte gewenst en hopelijk zien we elkaar snel! Eventueel zie ik anderen volgende week ook nog, maar er is vast begrip mocht dat dit keer niet lukken.

Groeten, Jelmer

Eerste werkweek

Dat was een enerverend weekje kan ik wel zeggen. Sinds het laatste bericht zijn er ongelofelijk veel dingen gebeurd, in positieve zin gelukkig. De vorige week was nog een beetje een scharrelweek, waarin ik alles opstartte. Deze week was het dan echt volle bak aan de slag met alles, inclusief de leuke dingen.

Vorige week vrijdag hebben we samen gegeten met Martin en Anna-Lena (zie grottenbericht van eerder). Dat was ontzettend gezellig, zeker toen we na het eten spelletjes deden en een film keken. De dag erna hebben we nog met hen gemidgetgolft en werd Jelmer met 1 slag verschil verslagen door Anna-Lena. We konden lekker genieten van het nazomerzonnetje.

Zondag hadden we dan kick-off dag met Campushallen (de sportschool). We gingen met slechts 15 (van de 100) instructeurs naar een plek midden in het bos om daar outdoor-activities te doen. Kijk hier maar eens. Veel samenwerken, ook op 15 meter boven de grond, enorm spannend en leuk (zie foto rechts)! Na afloop werd er nog stevig gegrild.

Ja en maandag was het dan zover: ik mocht eindelijk beginnen op mijn nieuwe werkplek. Officieel ben ik nu onderzoeker op projectbasis op de afdeling "Gender and Medicine" aan de universiteit. Ik ga me bezig houden met ethische vragen in het project "geweld in de zorg", waar ik ook eerder al eens over geschreven heb. Ik deel een kamer met een promovendus, heb een eigen bureautje met een splinternieuwe computer en, belangrijker, leuke mensen op de gang. Ik word gelukkig met open armen ontvangen en dat maakt het prettig om daar te zijn. Dus hoewel ik slechts een deeltijdcontract heb is de kans groot dat ik er veel uren ga zitten. Dat is uiteindelijk ook gunstig voor mij omdat ik nu een goede kans heb om academisch mijn eerste 'sporen te verdienen'. Belangrijk met het oog op de toekomst.

Diezelfde maandag dat ik met werken begon zijn Cecilia en ik ook met dansles begonnen, jaja! De typisch Zweedse dans voor feesten en partijen, de "bugg", wilden wij ook graag leren. Nu gaan we 6 maandagen ons deze dans een beetje proberen eigen te maken. De bugg is in het verleden voortgevloeid uit de Afro-Amerikaanse Lindy Hop. Het bestaat uit eenvoudige basispassen van waaruit men oneindig veel draaien kan maken, zowel de heer als de dame. Afgelopen maandag was het niet zo geavanceerd (het voelde eerder als een soort 'bewegen op muziek'), maar het wordt vast moeilijker en leuker.

De spinning is inmiddels ook weer in gang gezet en hoewel ik pas zondag a.s. mijn eerste eigen les ga geven, heb ik morgenvroeg mijn derde les alweer. Veel mensen weg en ziek, tja en dan moeten er mensen invallen. Maar het is leuk om te doen en lekker om weer te beginnen na een paar weken onthouding :)

Oh ja en ook het mountainbiken is weer een beetje begonnen. Na een maand geen wedstrijden was het niet makkelijk, maar afgelopen woensdag kon ik toch nog aardig meekomen in een trainingswedstrijdje hier. Toch blijft het verdraaid lastig met al die stenen overal...

We gaan een lekker rustig weekend tegemoet: twee spinninglessen, een klein feestje en wellicht naar de bioscoop.

Tot gauw!

Göteborg / Herrljunga / Söråker

En dan nu tijd voor een (vrij lang) verslag van de afgelopen twee weken. De dag na het laatste bericht, we praten woensdag 15 augustus, ging de wekker om 08.00. We waren redelijk uitgerust, keken onze bepakking nog eens door en ontbeten. Om 11.00 vertrokken wij met de bus naar Göteborg, waar we rond de klok van 15.00 aankwamen. Het was wisselvallig weer, maar de stad lag er mooi bij. Het plan was dat we overnachten bij een nicht van Cecilia, woonachtig in Kullavik, een 30 km ten zuiden van Göteborg. Na weer een klein uurtje bussen werden we warm welkom geheten door moeder en kind. Cecilia's nicht en haar man hebben namelijk in mei hun eerste kind gekregen, een dochter "Aina". Die avond lekker samen gegeten en gekletst. De volgende dag bestond uit een bustour terug naar de stad, beetje winkelen, wat eten en vervolgens opnieuw een bustour, dit keer naar het noordwesten. Het was namelijk de eerste verjaardag van het zoontje van een andere nicht van Cecilia. Die wonen op het eiland "Grötö" voor de kust van Göteborg, wat dus ook een paar veerpontjes inhield. Het is daar werkelijk betoverend op dat eiland, en bovendien was het feestje erg gezellig. Die avond besloten we daar te overnachten en de foto laat wel zien waarom.

Dat hutje rechts op de foto was ons verblijf... hoe mooi is dat

Nog een reden dat we in Göteborg waren was om oude klasgenoten van Cecilia te ontmoeten. Wij waren namelijk allemaal uitgenodigd voor een bruiloft van een andere klasgenoot, dus dit was een mooie gelegenheid voor een kleine reüni. Die hele groep ontmoetten we op vrijdag en dat betekende veel shoppen, tja, dat krijg je met zes meiden bij elkaar. Ik heb het goed overleefd moet ik zeggen :) Zaterdagmorgen, na een veel te korte nacht, ging de wekker al vroeg (08.00 u) want met name de dames hadden veel tijd nodig om zich in feestkleding te hijsen en zich op te maken. Maar ik was trots op de dames want we waren ruimschoots op tijd voor de trein naar Herrljunga, zo'n 80 km ten oosten van G'borg.

Mijn keuze: donkerblauw met lime

De bruiloft daar was echt heel mooi, een mooie bruid en bruidegom, een leuke voorganger (de vader van de bruid Lisa) en prachtige muziek. Na de dienst met het ja-woord liepen we met z'n allen naar een tuin waar de mogelijkheid was tot felicitaties en het nemen van foto's. Na deze ceremonie verplaatste de hele kudde zich naar het feestlokaal en daar kregen we een heerlijk maal voorgeschoteld, plus een massa aan sketches, filmpjes, een quiz etc. etc. Helemaal geslaagd. Om 12 u. deed ik de oogjes dicht, op mijn luchtbedje, liggend in een kerkgebouwtje in Herrljunga... prima.

Na een goede nachtrust kregen we die zondag ontbijt bij de familie van de bruid, erg leuk. Wij waren daar vervolgens de hele dag want onze trein zou pas om 17.00 vertrekken. Dat was supergezellig, en het overgebleven eten van het bruiloftsfeest smaakte ook nog uitstekend. De treinreis terug naar Linköping was minder geslaagd, met een uur vertraging kwamen we rond 22.00 thuis en toen moesten we nog uitpakken en weer inpakken.


De volgende ochtend, we spreken nu 20 augustus, ging de wekker weer om 05.30 en dat kon ik goed voelen, wat een brakheid! Maar om 07.00 zitten we goed en wel in de trein en we komen om 14.30 zonder vertraging aan in Sundsvall waar Cecilia's moeder ons kwam ophalen. Er was daar niks veranderd, behalve dat het nu zomer was met een lekkere 23 graden en een zonnetje. Die week hebben we lekker uitgerust, spelletjes gedaan, gepicknickt, gezwommen, veel vrienden en kennisen bezocht en uit eten geweest.

Keihard "Lettermix" in het Zweeds spelen, en verliezen...

Op zaterdagavond zijn we zelfs nog naar een concert geweest "djungelrock", midden in het bos. Na balen binnenwegen en zandpaden kwamen we ineens aan bij een enorme herberg en in hun broeikas (naja, grote tent eigenlijk) was het concert. De muziek was echt goed, maar ik verbaas me nog steeds over het feit dat daar dan 250 man zit, ver weg van de bewoonde wereld in het donkere Zweedse bos.

Norrland ontwaakt: mist, dennebomen, stilte

Afgelopen zondag was het weer tijd om terug te reizen naar Linköping. We gingen om 16.00 met de trein en zouden om 21.30 aankomen. Helaas mocht dat niet zo zijn. We zaten nog niet goed en wel in de trein of de conducteur zei "aha, jullie hebben nog niet gehoord dat we een stuk met de bus moeten?". Gezien het hele traject was het stuk met de bus maar een klein eindje, maar in Nederlandse begrippen toch bijna Apeldoorn - Utrecht. Dat kostte dus bakken met tijd en daardoor misten we een trein en kwamen we dus 1,5 uur later in Linköping aan. Daar was de laatste bus al vetrokken, maar een vriendelijke conducteur had een taxi op hun kosten geregeld. Vijf minuten later stonden we dus al weer thuis voor de deur.

Tja en nu is het leven weer in normale banen gaan lopen. Ik ben weer met mijn scriptie bezig (die 1 oktober ingeleverd moet zijn), heb mijn nieuwe werkplek gezien (volgende week meer daarover), en heb al weer les gegeven op de sportschool. Ook Cecilia is weer volop aan de slag en ze heeft er goed zin in.


Ik neem me voor om minstens wekelijks wat te schrijven, dus houd de blog in de gaten ;)


Hejsvej!

Foto's bij kamperen

Na twee weken rust op de blog is het dan nu weer tijd voor enige beweging. Om te beginnen eerst maar eens wat foto's bij het onderstaande bericht "kamperen". Het was niet makkelijk kiezen uit al die 150 foto's :)

Ik ben enorm jarig, maar wakker?

De dames in de achtertuin van Carl Larsson

De vader voor de prachtige villa van de familie Larsson

Sander op z'n gemakkie tegen de 60 per uur naar beneden

Die midgetgolfbaan ligt daar helemaal niet verkeerd

Geen commentaar...

Jelmer mist opnieuw en verliest wederom Kubb van de vader

Kamperen

In een korte broek en een hempie ben ik dan weer even terug achter de computer, maar niet te lang. Gisteren zijn we teruggekomen van een weekje kamperen met mijn ouders. Dat was super. De dinsdag na de triathlon arriveerden ze plotseling in Linköping, drie dagen eerder dan verwacht. Die week heb ik nog zo veel mogelijk aan mijn thesis gedaan, hoewel het moeilijk was met de zomer voor de deur en mijn ouders zo dichtbij. Die vrijdag heb ik toen het meeste afgerond zodat ik het voor drie weken kon neerleggen.

Die zaterdag (4 augustus) heb ik hier nog een MTB wedstrijd gereden. Ik had de donderdag ervoor het rondje al verkend met mijn vader en het was weer lastig zat. Maar het was de thuiswedstrijd, dus ik had geen keus natuurlijk ;) Heel technisch rondje, niks voor mij, maar niet echt gevaarlijk. Toch had ik enige tegenzin voor de start. De wedstrijd zelf was dan weer leuk, zeker met het lekkere weer en mijn ouders juichend aan de kant.

Op de achtergrond Jelmer in een eenvoudige strook op het parcours (foto Thomas J)

In een deelnemersveld van 5 of 6 man werd ik laatste, op een uitvaller na, maar de achterstand vond ik goed te overzien. Was weer leuk.

Twee dagen later stonden er dan twee trappelende ouders op de stoep, rond de klok van 09.00. Wij hadden inmiddels ook onze spullen ingepakt en het inladen kon beginnen. Dit ging echter vlotter dan verwacht en rond 09.15 reden we hier al weg. Prachtig weer, alles voor mekaar en met de kaart in de hand op weg naar Bjursås bij Falun. Onderweg helaas nog een klein incidentje, maar om daar te diep op in te gaan zou mijn vader niet leuk vinden denk ik... laten we zeggen dat enige afleiding aan de wegkant leidde tot het missen van een drempel. Na enige vertraging kwamen we dan toch rond 16.00 u aan op de geplande camping. Prachtige plek aan het water.

De verdere week hebben we ons vermaakt met het bezoeken van leuke plaatsjes, koffie drinken, zwemmen, koffie drinken, mountainbiken, kanoën, koffie drinken, wandelen en nog veel meer leuks. Het weer was op twee dagen na prima en ook verbranden was mogelijk. Dat zegt genoeg.

Vergeet ik bijna dat ik de dinsdag ook nog jarig was. Bij deze wil ik iedereen bedanken voor de smsjes, mailtjes en kaartjes. Waardeer ik enorm, erg leuk!!! 26 jaar alweer, tjonge de 30 komt toch wel heel erg dichtbij...

Op donderdag kwam Sandèèèr (vaste commentator op deze blog) met zijn vriendin op de camping. Zij stonden (en staan) op een camping iets boven Karlstad. We hadden eerder al afgesproken dat het leuk zou zijn elkaar op Zweedse bodem te treffen, en zo gezegd zo gedaan. Na, jawel, koffie drinken op de camping gingen we toen met z'n vieren richting Rättvik alwaar we gingen zomerrodelen! Het weer was opnieuw prachtig en zo was ook het uitzicht. Alle vier vonden we dat rodelen prachtig: tot dik 60 km/u op een bakkie naar beneden... heerlijk! Ook hebben we daarna nog gemidgetgolft op een prachtige natuurbaan. Dat was een topdagje!

Gisteren was het dan al weer uit met de pret, de week ging vlot. De terugreis overigens ook en zo stonden we rond 16.00 u weer bij de Knektgatan de zooi uit te laden, nadat we bij Örebro nog een lekkere vette hamburger hadden gegeten. Yumm! Een half uur later reden pa en ma hier de straat uit, want ze hadden nog 100 km voor de boeg. Dat gedag zeggen is natuurlijk niet leuk, maar toen ze wegreden met de caravandeur open en het trapje vergaten kon het schateren niet uitblijven. Zij staan nu op de camping in Eksjö (waar half Apeldoorn deze zomer is geweest) en gaan vannacht dan met de boot van Trelleborg (S) naar Travemünde (D). Ze hebben vandaag in ieder geval weer prachtig weer!

Ik ga daar nu ook van genieten, nadat we de was hebben gedaan en de nodige post en emails verstuurd hebben. Denk dat ik een lekker rondje ga fietsen, zwembroek in de achterzak, en ergens een meertje in duik.

Morgen vertrekken we voor een paar dagen naar Göteborg, aansluitend op zaterdag een bruiloft in Herrljunga, zondagavond even thuis en maandagmorgen voor een klein weekje naar Cecilia's familie in Sundsvall. Veel reizen dus, maar ook veel genieten. Hoop dat jullie dat ook doen!!

Varma sommarhälsningar!